ຕົວແກ້ໄຂ (Solver)
ເປີດກ່ອງໂຕ້ຕອບ ຕົວແກ້ໄຂ. ຕົວແກ້ໄຂຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານແກ້ໄຂບັນຫາທາງຄະນິດສາດທີ່ມີຕົວປ່ຽນບໍ່ຮູ້ຄ່າຫຼາຍຕົວ ແລະ ຊຸດຂອງຂໍ້ຈຳກັດຂອງຕົວປ່ຽນໂດຍໃຊ້ວິທີການຫາຄ່າເປົ້າໝາຍ.
ການຕັ້ງຄ່າຕົວແກ້ໄຂ
ເຊລເປົ້າໝາຍ
ປ້ອນ ຫຼື ຄລິກການອ້າງອີງເຊລຂອງເຊລເປົ້າໝາຍ. ຫ້ອງນີ້ໃຊ້ທີ່ຢູ່ຂອງເຊລທີ່ຕ້ອງການປັບຄ່າໃຫ້ເໝາະສົມທີ່ສຸດ.
ປັບຜົນຮັບໃຫ້ເປັນ
-
ສູງສຸດ: ພະຍາຍາມແກ້ໄຂສົມຜົນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄ່າສູງສຸດຂອງເຊລເປົ້າໝາຍ.
-
ຕ່ຳສຸດ: ພະຍາຍາມແກ້ໄຂສົມຜົນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຄ່າຕ່ຳສຸດຂອງເຊລເປົ້າໝາຍ.
-
ຄ່າຂອງ: ພະຍາຍາມແກ້ໄຂສົມຜົນເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ຄ່າທີ່ກຳນົດຂອງເຊລເປົ້າໝາຍ.
ປ້ອນຄ່າ ຫຼື ການອ້າງອີງເຊລໃນຫ້ອງຂໍ້ຄວາມ.
ໂດຍການປ່ຽນເຊລ
ປ້ອນຊ່ວງເຊລທີ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕົວປ່ຽນຂອງສົມຜົນ.
ເງື່ອນໄຂຂໍ້ຈຳກັດ
ເພີ່ມຊຸດຂອງຂໍ້ຈຳກັດສຳລັບບັນຫາທາງຄະນິດສາດ. ຂໍ້ຈຳກັດແຕ່ລະຢ່າງປະກອບດ້ວຍການອ້າງອີງເຊລ (ຕົວປ່ຽນ), ຕົວດຳເນີນການ, ແລະ ຄ່າ.
-
ການອ້າງອີງເຊລ: ປ້ອນການອ້າງອີງເຊລຂອງຕົວປ່ຽນ.
ຄລິກປຸ່ມ ຫຍໍ້ ເພື່ອຫຍໍ້ ຫຼື ກູ້ຄືນກ່ອງໂຕ້ຕອບ. ທ່ານສາມາດຄລິກ ຫຼື ເລືອກເຊລໃນແຜ່ນງານໄດ້. ທ່ານສາມາດປ້ອນການອ້າງອີງເຊລດ້ວຍຕົນເອງໃນຫ້ອງປ້ອນຂໍ້ມູນ.
-
ຕົວດຳເນີນການ: ເລືອກຕົວດຳເນີນການຈາກລາຍການ. ໃຊ້ຕົວດຳເນີນການ ໄບນາຣີ ເພື່ອຈຳກັດຕົວປ່ຽນໃຫ້ເປັນ 0 ຫຼື 1. ໃຊ້ຕົວດຳເນີນການ ຈຳນວນຖ້ວນ ເພື່ອຈຳກັດຕົວປ່ຽນໃຫ້ເປັນຄ່າຈຳນວນຖ້ວນເທົ່ານັ້ນ (ບໍ່ມີສ່ວນທົດສະນິຍົມ).
-
ຄ່າ: ປ້ອນຄ່າ ຫຼື ການອ້າງອີງເຊລ. ຫ້ອງນີ້ຈະຖືກລະເວັ້ນເມື່ອຕົວດຳເນີນການເປັນ ໄບນາຣີ ຫຼື ຈຳນວນຖ້ວນ.
-
ປຸ່ມລຶບ: ຄລິກເພື່ອລຶບແຖວອອກຈາກລາຍການ. ແຖວໃດກໍຕາມທີ່ຢູ່ລຸ່ມແຖວນີ້ຈະຍ້າຍຂຶ້ນມາແທນ.
ທ່ານສາມາດຕັ້ງຫຼາຍເງື່ອນໄຂໃຫ້ກັບຕົວປ່ຽນດຽວໄດ້. ຕົວຢ່າງ: ຕົວປ່ຽນໃນເຊລ A1 ທີ່ຕ້ອງເປັນຈຳນວນຖ້ວນ ແລະ ນ້ອຍກວ່າ 10. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ໃຫ້ຕັ້ງສອງເງື່ອນໄຂຂໍ້ຈຳກັດສຳລັບ A1.
ຕົວເລືອກ
ເປີດກ່ອງໂຕ້ຕອບ ຕົວເລືອກຕົວແກ້ໄຂ.
ກ່ອງໂຕ້ຕອບ ຕົວເລືອກຕົວແກ້ໄຂ ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເລືອກອັນກໍຣິທຶມການແກ້ໄຂທີ່ແຕກຕ່າງກັນສຳລັບບັນຫາແບບເສັ້ນຊື່ ແລະ ບໍ່ເປັນເສັ້ນຊື່ ແລະ ຕັ້ງຄ່າພາຣາມີເຕີການແກ້ໄຂຂອງພວກມັນ.
ແກ້ໄຂ
ຄລິກເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາດ້ວຍການຕັ້ງຄ່າປັດຈຸບັນ. ການຕັ້ງຄ່າໃນກ່ອງໂຕ້ຕອບຈະຖືກເກັບໄວ້ຈົນກວ່າທ່ານຈະປິດເອກະສານປັດຈຸບັນ.
ວິທີການແກ້ສົມຜົນດ້ວຍຕົວແກ້ໄຂ
ເປົ້າໝາຍຂອງຂະບວນການຕົວແກ້ໄຂແມ່ນເພື່ອຊອກຫາຄ່າຕົວປ່ຽນຂອງສົມຜົນທີ່ໃຫ້ຜົນຮັບທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດໃນ ເຊລເປົ້າໝາຍ, ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າຍັງ "ວັດຖຸປະສົງ". ທ່ານສາມາດເລືອກໄດ້ວ່າຄ່າໃນເຊລເປົ້າໝາຍຄວນເປັນຄ່າສູງສຸດ, ຕ່ຳສຸດ, ຫຼື ເຂົ້າໃກ້ຄ່າທີ່ກຳນົດໄວ້.
ຄ່າຕົວປ່ຽນເລີ່ມຕົ້ນຈະຖືກແຊກໃນຊ່ວງເຊລຮູບສີ່ແຈສາກທີ່ທ່ານປ້ອນໃນຫ້ອງ ໂດຍການປ່ຽນເຊລ.
ທ່ານສາມາດກຳນົດຊຸດຂອງເງື່ອນໄຂຂໍ້ຈຳກັດສຳລັບບາງເຊລໄດ້. ຕົວຢ່າງ: ທ່ານສາມາດຕັ້ງຂໍ້ຈຳກັດວ່າຕົວປ່ຽນ ຫຼື ເຊລໃດໜຶ່ງຕ້ອງບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າຕົວປ່ຽນອື່ນ, ຫຼື ບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າຄ່າທີ່ກຳນົດໄວ້. ທ່ານຍັງສາມາດກຳນົດຂໍ້ຈຳກັດວ່າຕົວປ່ຽນໜຶ່ງຕົວ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນຕ້ອງເປັນຈຳນວນຖ້ວນ (ຄ່າທີ່ບໍ່ມີທົດສະນິຍົມ), ຫຼື ຄ່າໄບນາຣີ (ອະນຸຍາດພຽງ 0 ແລະ 1 ເທົ່ານັ້ນ).
ການໃຊ້ຕົວແກ້ໄຂແບບບໍ່ເປັນເສັ້ນຊື່
ບໍ່ວ່າທ່ານຈະໃຊ້ DEPS ຫຼື SCO, ທ່ານເລີ່ມຕົ້ນໂດຍການໄປທີ່ ແລະ ຕັ້ງຄ່າເຊລທີ່ຈະປັບໃຫ້ເໝາະສົມ, ທິດທາງທີ່ຈະໄປ (ເຮັດໃຫ້ຕ່ຳສຸດ, ເຮັດໃຫ້ສູງສຸດ) ແລະ ເຊລທີ່ຈະຖືກແກ້ໄຂເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍ. ຈາກນັ້ນໄປທີ່ ຕົວເລືອກ ແລະ ລະບຸຕົວແກ້ໄຂທີ່ຈະໃຊ້ ແລະ ຫາກຈຳເປັນໃຫ້ປັບ ພາຣາມີເຕີ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.
ນອກນັ້ນຍັງມີລາຍການຂໍ້ຈຳກັດທີ່ທ່ານສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອຈຳກັດຂອບເຂດຂອງຄຳຕອບທີ່ເປັນໄປໄດ້ ຫຼື ເພື່ອລົງໂທດບາງເງື່ອນໄຂ. ແນວໃດກໍຕາມ, ໃນກໍລະນີຂອງຕົວແກ້ໄຂວິວັດທະນາການ DEPS ແລະ SCO, ຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານີ້ຍັງຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອລະບຸຂອບເຂດຂອງຕົວປ່ຽນຂອງບັນຫາ. ເນື່ອງຈາກລັກສະນະການສຸ່ມຂອງອັນກໍຣິທຶມ, ມັນ ແນະນຳຢ່າງຍິ່ງ ໃຫ້ເຮັດແນວນັ້ນ ແລະ ໃຫ້ຂອບເຂດສູງສຸດ (ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ປິດ "ສົມມຸດຕົວປ່ຽນທີ່ບໍ່ແມ່ນຄ່າລົບ" ໃຫ້ໃສ່ຂອບເຂດຕ່ຳສຸດນຳ) ສຳລັບທຸກຕົວປ່ຽນ. ພວກມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃກ້ກັບຄຳຕອບຕົວຈິງ (ເຊິ່ງອາດຈະບໍ່ຮູ້ຈັກ) ແຕ່ຄວນໃຫ້ການບົ່ງບອກຄ່າປະມານຂອງຂະໜາດທີ່ຄາດໄວ້ (0 ≤ var ≤ 1 ຫຼື ອາດຈະເປັນ -1000000 ≤ var ≤ 1000000).
ຂອບເຂດຖືກລະບຸໂດຍການເລືອກຕົວປ່ຽນໜຶ່ງຕົວ ຫຼື ຫຼາຍກວ່າ (ເປັນຊ່ວງ) ທາງດ້ານຊ້າຍ ແລະ ປ້ອນຄ່າຕົວເລກ (ບໍ່ແມ່ນເຊລ ຫຼື ສູດ) ທາງດ້ານຂວາ. ວິທີນັ້ນທ່ານຍັງສາມາດເລືອກຕົວປ່ຽນໜຶ່ງຕົວ ຫຼື ຫຼາຍກວ່າໃຫ້ເປັນ ຈຳນວນຖ້ວນ ຫຼື ໄບນາຣີ ເທົ່ານັ້ນ.
